De achterbankgeneratie


Het was weer vrijdagochtend. De tune van ‘Zembla’ galmde door het lokaal. De leerlingen leken nog een beetje te moeten wennen aan het feit dat ze nu dertig minuten aandachtig naar een documentaire moesten gaan kijken. Ik zag de eerste leerlingen al ongedurig op hun horloge (of eigenlijk: mobiele telefoon) kijken. Esmee, bekend met ADHD (‘Ik kan er niks aan doen mevrouw!’), zat al te wiebelen op haar stoel. ‘Wát een verwend kind man! Jeeeezus… Nogal overdreven dit.’


Confronteren

Nieuwsgierig stond ik achter in de klas en keek ik over hun schouders mee naar de documentaire van ‘de achterbankgeneratie’. Het was de laatste les van de eerste periode en ik was door mijn lesstof heen. Toen ik zelf kennis maakte met deze aflevering dacht ik gelijk aan deze leerlingen. De documentaire ging exact over deze generatie. Het zijn de zogenaamde ‘verwende’ kinderen die door hun ouders overal op de achterbank naar toe zouden zijn gereden. Ze zouden niet gewend zijn om met teleurstellingen om te gaan en een grote kans maken op een burn-out wanneer ze later een twintiger worden. Ik wilde ze graag met deze ‘stempel’ confronteren om te kijken of ze iets herkennen, wat ze er zelf eigenlijk van vinden maar ook hoe ze later zelf als professional met kinderen om zouden willen gaan. Autoritair? Of juist vrij?

Geroezemoes
Het geroezemoes ging maar door. Ik besloot me afzijdig te houden. Pim trok het niet meer en stak zijn hand op. ‘Mevrouw, u moet echt wat beter orde houden hoor!’ Ik bedankte hem voor zijn input en liep terug naar dezelfde plek zonder de klas tot de orde te roepen. Pim keek me verbluft na. Hoopvol probeerde ik na afloop van de documentaire een discussie op gang te brengen. Tevergeefs. Waar deze leerlingen altijd over alles een mening schijnen te hebben, lijken ze dat acuut niet meer te hebben op het moment dat ik hier echt afhankelijk van ben. Dan de klas maar een handje helpen. Ik gooide door mijn enthousiasme mijn eigen glazen in door de vragen onhandig te formuleren. Dit schoot niet op. Tijd voor mijn laatste troef. ‘Pim’ begon ik. ‘Ik vind het goed dat je mij net vroeg om meer orde te gaan houden. Heb je enig idee waarom ik dit niet deed?’ Pim schudde zijn hoofd. Vijfentwintig paar glazige ogen staarden me aan. ‘Met elkaar lieten jullie exact zien wat er in de documentaire besproken werd. Overal een mening over hebben. Gauw oordelen. Door een documentaire heen kletsen. Denken jullie dat dit veertig jaar geleden was gebeurd?’
 
Gedachtenexperiment
De klas was even stil. ‘Het is niet erg, het is absoluut geen verwijt naar jullie, maar merken jullie hoe anders de tijd nu is dan vroeger?’ ’Absoluut!’ riep Pim direct. ‘Vroeger waren de docenten veel strenger. Ik vind dat veel beter. Nu zijn er allemaal van die jonge docenten, ik vind dat echt niet goed.’ Goed zo, jubelde ik van binnen. Ik, zelf een erg jonge docent, voelde me bijna gevleid dat hij hier zo open over durfde te zijn en dit de klas in riep. ‘Hoezo.. het ligt ook aan de leerlingen hoor. Dat zag je net ook wel in dat filmpje toch…’ Ruben leunde wat verder naar achteren, leek zich klaar te maken voor deze verbale wedstrijd. ‘Nee man’ roept Pim. ’School moet gewoon niet van die jonge docenten aannemen en veel strenger zijn!’ (Au…) Ik besloot een gedachtenexperiment te starten. ‘Stel… onze teamleider komt naar ons, de docenten, toe. Ze zegt dat we allemaal véél strenger moeten zijn. Geen weerwoord, geen gepraat in de les, geen mobiel… Zouden jullie dit accepteren denk je?’ Pim zat inmiddels op het puntje van zijn stoel. ‘Echt niet! No waaay.’ Ik onderdrukte een glimlach. ‘In hoeverre, denken jullie, ligt dit dan aan de docenten en in hoeverre ligt dit aan de leerlingen? Of misschien beide?’

 
Facebookpagina's en peuken

Inmiddels was ik Mohammed en Ruben alweer kwijt. Ze waren in een pittige discussie beland of je ‘u’ tegen iemand moest zeggen als diegene jonger was dan jij maar wel in een hogere functie zat. Dit triggerde Olaf weer, die meteen van wal stak over zijn vorige legeropleiding en alle rangen en standen die daar bij hoorden. Pim mompelde dat hij geen zin meer had, leek in gedachten verzonken. Esmee had, toen ik even niet keek, haar mascara uit haar tasje gepakt en was druk met haar eigen spiegelbeeld terwijl ze Esther stimuleerde om haar haar in te vlechten. In de hoek zag ik een blauwe facebookpagina op een laptop verschijnen. De eerste peuken werden al tevoorschijn gehaald.


Stiekem ben ik van deze mondige pubers gaan houden  

Zonder op mijn horloge te kijken wist ik hoe laat het was. Nu kon ik een glimlach ook niet meer onderdrukken. Ach, misschien zijn ze verwend. Misschien zijn ze brutaal en af en toe respectloos. Maar stiekem ben ik ook van deze mondige pubers gaan houden. En terwijl ik mijn laatste PowerPoint sheet afsluit, zie ik nog net de foto van een strenge docent in de jaren vijftig voorbij flitsen. Ik klik het weg en vraag me dan oprecht af of ik zelf überhaupt wel les had willen geven aan dertig ‘volmaakte’, stille en brave leerlingen.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0