Het kan dus wel - Taribush Kuna

In de bomen hangen lampenkampen. Diverse boomstammen fungeren als tribune. Alles lijkt kunst. Ik ontdek steeds weer nieuwe dingen en ik blijf me verwonderen. Wat een organisatie moet dit zijn geweest. Mijn metgezel verwoordde het de dag er voor precies zoals ik het voel: 'Je kunt gewoon merken met hoeveel liefde dit allemaal opgebouwd is'.

 

Passie
Het is zaterdagavond. Terwijl elders in het land de Zwarte Cross het dak er af knalt, ben ik op het intieme Taribush Kuna festival in Drenthe. Het begint te schemeren. Achter het podium, dat voornamelijk bestaat uit een zandvlakte, staat een strak oranje VW-bus. Zo één die wél echt rijdt en waarvan iedereen stiekem wel eens heeft gedroomd. Een jongen van een jaar of achttien staat met zijn gitaar in de aanslag. Verlegen glimlacht hij naar het publiek. Hij zou het leuk vinden als er meegezongen wordt. Zacht maar daadkrachtig covert hij Prince. Het geluid van 'Purple Rain' galmt zacht door de bomen. Sommige mensen wiegen mee. Anderen zingen. Al snel is het tijd voor het volgende nummer. Hij was vroeger fan van The Lau dus het nummer had voor hem een bijzondere betekenis. 'Deze is voor iedereen die passie heeft en voor passie gaat'. Hij zingt het vol overtuiging. Het hele publiek doet mee. Het kippenvel staat op mijn armen.
 
'Hé, wil je misschien nog eens voor ons zingen?'
Het is de setting die mij het gevoel heeft dat alles kan op dit Kuna festival. Mensen lachen, mensen dansen. Mensen maken contact met elkaar. Ruimen hun eigen spullen op. Er wordt bemoedigend geknikt wanneer een beginnend artiest een verkeerde toon aanslaat of over woorden struikelt. De natuurlocaties zijn indrukwekkend. Het eten is fantastisch. Kinderen kijken met open mond naar kindertheater. Een meisje speelt onbevangen met een ballon vlak voor het podium. De zangeres glimlacht naar haar. Overal is aan gedacht. Genoeg reuring om de geest van de bezoeker te activeren, maar minstens zoveel activiteiten om alle prikkels juist even van zich af te kunnen laten glijden. Wanneer de avond valt, gaan de kampvuren aan. Mensen verzamelen zich er om heen als vuurvliegjes. Mooie gesprekken vinden plaats, spelletjes worden gespeeld. Iemand herkent een muzikant op de zitzak. 'Hé, wil je misschien nog eens voor ons zingen?' Ik zie de jongen onzeker glimlachen. Hier had hij niet op gerekend. 'Gaan we doen, ik help je wel.' Zijn gitarist valt hem bij. Samen zingen ze a capella een Drents lied. De man van het verzoek geniet met volle teugen. Een vrouw zingt mee. Een meisje filmt het geheel.

Een nieuwe wereld
Het is alsof ik bij binnenkomst op dit festival een nieuwe wereld binnen gestapt ben. Mijn mobiele bereik liet ik achter, ik kreeg er echt contact voor terug. Even vraag ik me af hoe het kan dat zo'n klein festival zo'n grote hoeveelheid 'eigenheid' met zich mee kan brengen. Hoewel ik enerzijds weinig kaders en regels bespeur, lijkt er anderzijds een soort alomvattende onuitgesproken norm aanwezig te zijn waar iedereen goed bij gedijd. Het kan dus wel. Terwijl de jongen met de gitaar inmiddels een nummer van Anouk in zet denk ik terug aan de heerlijke vrijdag die ik heb gehad. De zon, het gezelschap, de sfeer. Ik denk aan het wakker worden op de relaxte camping. Aan de buurvrouw die haar krant en een biertje aanbood. Zij dronk het toch niet. Ik denk aan de behulpzame vrouw toen ik rond middernacht wanhopig zocht naar een pomp voor mijn luchtbed. En het stel dat mij vervolgens hielp toen deze het had begeven. (Hé, ben jij eigenlijk bezoeker of artiest?) Terwijl ik met mijn linkerhand blind mijn glas pak wordt mij echter opnieuw weer even duidelijk waarom ik het gevoel krijg dat alles kan op dit natuurfestival. Een zacht gilletje doet een paar mensen op kijken. Er kronkelt een naaktslak op mijn glas. 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0