Ongecontroleerde controle


De 'flexwerker.' Een bijna niet meer weg te denken fenomeen. Ook in de zorg is dit uitgegroeid tot een veelvoorkomende functie. Zelf was ik ook een tijdje 'flexibel inzetbaar' voor een zorginstelling voor kinderen en jongeren. Het leukste aan

deze 'flexibele schil' vond ik de afwisseling. Ik werd ingezet als begeleider op diverse groepen waardoor ik veel jongeren en collega's kende. In korte tijd leerde ik niet alleen ontzettend veel over de organisatiestructuur en methodieken, maar kreeg ik ook veel inzicht in de onderlinge relaties.


Trainingsgroep
Af en toe werkte ik op de 'trainingsgroep'. Hier leerden jongeren met een lichtverstandelijke beperking, vaardigheden om in de toekomst zelfstandig te kunnen gaan wonen. Doordat ik hier niet als vaste begeleider aan het werk was, voelden sommige jongeren zich vrij om mij in vertrouwen te nemen. Immers, ik zou ze er niet wekelijks mee kunnen confronteren. Zo ook Mirjam.

 

'Super relaxed eigenlijk'

Het was dinsdagmiddag en de zon scheen. Saen met Mirjam zat ik buiten aan de picknicktafel. Ze was net terug van school en nam ontspannen een trekje van haar sigaret. 'Het slaat nergens op. Het is gewoon oneerlijk weetje. Die docent snapt er gewoon niks van...' Ze klaagde over school, de lange dagen, de onredelijke docenten. Af en toe wierp ze een blik op haar mobiel. Het startscherm knipperde veelbelovend, de whatssapberichten stroomden binnen. Ze bloosde en lachte. Toen ze me zag kijken

lachte ze verlegen. 'Oké, het is Jimmy... Hij is mijn vriendje.' begon ze. Ze raakte steeds meer op dreef en vertelde honderduit. 'Jimmy woont ook hier. Nou niet hier, maar bij begeleid wonen. Zo chill daar jonge. Ik ga daar vet vaak heen.
Van mijn begeleiders hier mag het wel, maar ze doen daar wel 's moeilijk... dus doen we het stiekem. Ze hebben toch geen idee daar man. Super relaxed eigenlijk. Wil je een foto zien?'


Oeps

Een maand later stond ik in de gemeenschappelijke ruimte van de afdeling 'begeleid wonen'. Ik ruimde de vaatwasser in. Ik hoorde een meidenstem en herkende haar meteen. Ik glimlachte bij voorbaat al en ik was benieuwd naar wat er komen ging.

'Zullen we effe de stad in Jimmy?' De stem kwam steeds dichterbij. Toen stonden ze voor mijn neus. Mirjam keek me met grote ogen en een vuurrood hoofd aan en leek een klein sprongetje te maken. Vervolgens keek ze naar de grond, alsof ze hoopte dat ze een klein luikje over het hoofd had gezien waar ze in kon verdwijnen. Jimmy keek verbaasd van Mirjam naar mij. 'Hé Mirjam!' Ik lachte naar haar. Opgelucht lachte ze mee. 'Ik, uuh, kan het uitleggen...'

 

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0