Horror


Op een herfstachtige vrijdagavond ben ik als groepsbegeleider aan het werk op een behandelgroep. Er wonen op dat moment vijf jongeren met een licht verstandelijke beperking en bijkomende problematiek. Het is vrijdag en dat is altijd 'chill'. Het betekent namelijk dat het weekend is, er iets minder regels zijn en bovenal... dat ze de volgende ochtend niet gewekt worden door 'de bijdehante groepsbegeleiding'.  (aldus de jongeren)

Kamermoment
Ik ruim de keuken op. Drie meiden zijn dit weekend bij hun ouders. Boven me hoor ik de huidige muziekhits afgewisseld met hardcore melodieën. Het eten en de corveetaken zitten er op. Voor de jongeren betekent dit een kort kamermoment, voor mij betekent het snel koffie zetten en de accommodatie op orde brengen. Steevast denk ik hierbij aan de woorden van mijn ervaren collega. 'Denk er goed aan Anke: Het moet hier altijd opgeruimd en schoon zijn. Een chaos op de groep staat voor chaos in het hoofd van de jongeren.' Ik drink snel een kopje koffie en ga op zoek naar de geldkas in het kantoor.


Bioscoop
Mijn collega had me die middag verteld dat er nog genoeg leuke-dingen-geld zou zijn om vanavond naar de bioscoop te gaan. Hij was nog niet weg of Dennis kwam al naar me toe. 'Vét. Gaan we naar de bioscoop? Mag Jolanda dan ook mee?'

Jolanda was zijn nieuwe vriendinnetje die momenteel op de crisisafdeling verbleef. Hij bleef aandringen. 'We gaan sowieso hoor!' Gelukkig voor hem zag ook Michael dit uitje zitten. Groen licht voor het uitje en weer rust in Dennis' hoofd.
Met z'n broek halverwege z'n billen, een muziekbox in z'n linkerhand en sigaretten in zijn rechterhand, slenterde hij rustig naar buiten. 'Effe een peukie.'

 

Kapot eng

Ik roep de jongens bij me voor overleg over de film. Het wordt een horrorfilm. 'Toch niet zo'n gruwelijke bloederige?' vraag ik ze. 'Echt wel, hij is echt kapot eng, mensen gaan dood en je ziet...' Ik zie Dennis' ogen twinkelen.

Hij geniet ervan om mij 'bang' te praten. Hem doet het niks, hij kijkt dagelijks naar dit soort films. 'Jammer voor je dat je mee moet...' Ze houden er niet meer over op en het scenario wordt iedere minuut bloederiger.
Om acht uur stappen we met z'n vieren op de fiets. Dennis en Jolanda fietsen hand in hand voorop, Michael praat me intussen

bij over de beste voetbalschwalbes.

De film uitkijken hoeft niet perse...

Eenmaal bij de bioscoop aangekomen zoeken de jongeren een geschikte zitplek. Popcorn; check. Cola; check. Zelfverzekerde houding; dubbel check. De film begint. Na twintig minuten zie ik Dennis op z'n stoel wiebelen. Na dertig minuten staat

Michael op. 'Ik ga even naar de wc.' Even later moet hij alweer naar de wc. Inmiddels buigt ook Dennis naar me toe. 'Ik

uuh.. ga even roken.' Hij trekt Jolanda mee. Ik zit inmiddels nog in m'n eentje in 'onze rij' en moet hardop lachen. Ik zie mensen verbaasd opkijken. Ik besluit de jongens achterna te lopen. Ik zie ze buiten shag draaien. De film uitkijken? 'Ach, dat hoeft niet perse...' De rest van de avond brengen we op de groep door.


'Effe een peukie' 

De volgende dag na het ontbijt komt mijn collega voor de dagdienst. 'Hé mannen, hoe was de film?' Michael zwijgt en loopt weg. Dennis trekt laconiek z'n afzakbroek een beetje omhoog. 'Mwa...' Ik glimlach, overweeg om een geintje te maken.
Ik kan het echter niet over m'n hart verkrijgen. 'Het was een leuke avond' zeg ik tegen mijn collega. Ik knipoog naar Dennis. Dennis knikt, draait zijn hoofd weg en slentert naar buiten. 'Effe een peukie.'

 

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0