Zeventien

Ik kijk niet zo vaak televisie, maar sinds ik als docent werk heb ik niks dan lof voor de regionale, publieke en zelfs commerciële zenders.

Hoe vaak heeft een anekdote met een BN'er, een interview of een documentaire over toekomstige tienermoeders mijn lessen wel niet gered? Waar ik met een rollenspel enkel uitzicht vergaar op gapende tieners, krijg ik hun oprechte aandacht als ik de afstandsbediening van het digibord pak. Welkom in het onderwijs van de eenentwintigste eeuw.

 

'Ik háát SMART'

Het is een druilerige maandagmiddag. Het bord is ontsierd met het uitvergrote hoofd van psycholoog Cas Stuyf. De klas is in de ban van het programma 'Van de straat', dat zich richt op het wel en wee van zogenaamde 'probleemjongeren'. De leerlingen slaan opgelucht hun boeken dicht. Dít is waarom ze een jeugdzorgopleiding begonnen zijn. Hoe heftiger de problematiek, hoe

interessanter. De oordelen branden op de tongen van deze ambitieuze wereldverbeteraars. Ergens voel ik dat deze eerstejaars er nog niet klaar voor zijn. Hoever staat deze serie van hun leven af? De lesmethode drukt me echter met mijn rug tegen de koude schoolmuur. Ooit zullen ze de confrontatie toch moeten aangaan. 'Oké jongens, dit is de generale repetitie. Na afloop leveren jullie de opdracht digitaal in. Denk er aan, breng de beginsituatie van de jongere goed in beeld en formuleer de doelen SMART.'

Ik kijk naar Floor. Ze ziet het en zucht. 'Ik háát SMART.' 'En doe het alleen'. Ik knik naar een paar dames achterin. Ze giechelen schuldbewust. Dan start ik de documentaire en wordt de klas gevuld met het kommer en kwel van de hoofdpersonen.

 

'Ik ben zeventien, zeventien'

Ik kijk de klas rond, loop als waarschuwing naar Cheryl die ondertussen stiekem een shaggie draait en swype de Zalando site van Tessa uit de lucht. Ze kijkt me geïrriteerd aan. Haar buurvrouw zit op Tinder. 'Is hij knap?' Verschrikt stopt ze haar telefoon weg. Dan zie ik Jamila met haar hoofd op tafel liggen. Ik spreek haar aan, ze lijkt het niet te horen. Haar vriendinnen snellen naar haar toe. Ze lijkt het niet door te hebben. Ik vraag of het door de aflevering komt. Ze schudt haar hoofd. Of ze de klas even

uit wil? Ze schudt opnieuw haar hoofd, met haar gezicht nog steeds op tafel. Dan begint ze hard te huilen. Haar vriendinnen praten tegen haar. Ze lijkt het niet te horen en maakt geluiden die ik niet kan plaatsen. 'Zeventien, zeventien, ik ben zeventien.' De meiden kijken me angstig aan, vangen mijn blik en slepen Jamila mee het lokaal uit. Ik sta met mijn mond vol tanden. Twintig paar ogen staren me verwachtingsvol aan. Ik breng stuntelig uit dat ze aan het werk moeten gaan en loop achter de meiden aan de gang op.

 

Handen

Ik vind het groepje bij de kluisjes en loop met Jamila naar buiten. Ze kijkt naar haar handen en zucht. 'Ik ben zeventien. Ik ben zeventien.' Haar lichaam trilt. Ik kijk haar vragend aan. Langzaam vertelt ze me dat ze PTSS heeft. 'Mijn therapeut leert me dat ik terug moet keren naar het moment. Ik ben hier, ik ben nu zeventien, bijna volwassen. Ik kan het aan.' Ze doelt op een afschuwelijke situatie die zij als vierjarige meegemaakt heeft. Het achtervolgt haar, soms is het er ineens. 'Ik voel me dan weer vier jaar en zie de beelden van mijn broertje die...' Haar adem stokt. 'Oke, rustig Jamila. Ik ben zeventien.' En weer die blik naar haar handen, die de vormen van een volwassene hebben aangenomen. 'Maar ik kan de opdracht wel maken hoor! Ik ben wel wat gewend, ik loop al zolang bij de hulpverlening...' Ze glimlacht aarzelend.

 

Omschakelen

We praten nog even door, lopen dan langzaam terug naar de klas. Het gaat wel weer. 'Wat bof je met zulke vriendinnen Jamila.' Ze knikt, ze weet het. Ik zie haar weer plaatsnemen tussen haar vriendinnen. Ze lacht naar hen en richt haar ogen op het bord. Voor ik zelf de klas inloop, haal ik nog eens diep adem. Weer even omschakelen. Terug naar het moment, terug naar mijn rol als docent. Ik hoor iemand zuchten. 'Jezus, wat een dom wijf. Wie doet nou zoiets'. Ik laat het even gaan. Lang leve de veilige problemen op tv. Ellende die zich enkel afspeelt buiten deze muren. Heus. Ik recht mijn rug en spreek mezelf moed in. Ik kan het aan. Ik ben tenslotte vijfentwintig.

 

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0