Verstoppertje

 

Ik besloot dat de avond lang genoeg had geduurd. Ik zat in een hostel, aan de bar, met mijn boek en een halve liter bier. Ik was in Duitsland en de barman had me aarzelend gevraagd of ik echt een halve liter bedoelde. Ik liet me niet kennen en knikte dapper. Net op het moment dat ik mijn laatste slok nam, kwam hij binnen. Hij was Italiaans, had een knap gezicht en was een jaar of veertig. Vanuit zijn rolstoel keek hij me zelfbewust aan. Hij wilde Jägermeister met me drinken.

 

 

Hij vertelde over zijn auto-ongeluk waarbij hij verlamd is geraakt. Glimlachend liet hij me de foto's zien van de periode in het ziekenhuis. Ik zag hem samen met zijn moeder, met een pruik en clownsneus op. 'Je moet lol blijven maken', sprak hij. Wat heb je eraan als je verbitterd raakt? Dit was zijn eerste tripje naar het buitenland sinds jaren. Vroeger had hij veel in z'n eentje gereisd en hij wilde proberen of dat nog steeds ging in zijn rolstoel. Hij vroeg me of ik veel had gereisd. Ik schudde mijn hoofd, vertelde dat ik die droom wel had. Hij keek me doordringend aan en vroeg me waarom ik het niet deed.

 

Waarom hij zo goed Engels sprak? Hij deed hard zijn best om het te leren. Hij volgde allerlei cursussen. Het viel niet mee, maar hij zette door. Ik dacht ineens schuldbewust terug aan alle lessen Engels die ik op school had mogen volgen maar waarbij ik de helft van de tijd iets anders had gedaan.

 

Na een tijdje vertelde hij me over zijn sporten. Trots liet hij zien op welke manier hij, ondanks zijn beperking, nog wél kon zeilen en fitnessen. Sporten deed hij meerdere keren per week. 'En jij?' Mijn wangen kleurden. Ik schaamde me een beetje toen ik vertelde dat ik al tijden niks meer aan sport deed terwijl ik wel sportief aangelegd ben. Hij lachte, maar ontnam mij intussen al mijn excuses.

 

Ik sprak met een man wiens vermogen om te lopen weg was genomen, maar die niet van plan was om zich over te geven. Terwijl ik mij inhield en met mezelf verstoppetje speelde, leefde hij in volle vaart. Het leven had dan wel zijn lichaam gegrepen, hij liet zijn geest niet vangen. Met bewondering keek ik toe hoe hij zich even later weer in zijn rolstoel liet zakken. Glimlachend

namen we afscheid. Wie weet zagen we elkaar nog bij het ontbijt.

 

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0