Wat jij denkt is goed.

 

Ze kwam uit Rusland, was klein, had een opvallend kapsel en nam geen blad voor de mond. Ze droeg een bril en raakte deze iedere les weer kwijt. Als ze binnenkwam vulde de ruimte zich met chaos en verwarring. We moesten vaak om haar lachen. Het kon me allemaal weinig schelen. Voor mij maakte mevrouw Lavrov het verschil.

 

Middelbare school

Ik was vijftien, zat in ongeveer drie identiteitscrisissen en had geen idee wat ik met mijn leven aan moest. Je hoort mensen vaak zeggen dat de middelbare school de leukste periode van je leven is. Ik hoopte hard van niet. Het zou weinig goeds voor de rest van mijn leven beloven.

 

Dom

Samen met mijn beste vriendinnetje koos ik voor het vak 'filosofie'. Ik wist niet echt wat het inhield, maar het kon niet erger zijn dan de exacte vakken waar ik graag aan wilde ontsnappen. Ik was niet echt een hoogvlieger op school. De meeste vakken spraken me niet zo aan. Ik vond het moeilijk om feiten in mijn hoofd te stampen. Ik voelde me dom als ik hiervoor dan lage cijfers haalde. Hoe moeilijk kon het zijn? Haalde ik wel een hoog cijfer dan gaf me dat ook geen bevredigend gevoel, want wat leerde ik hier nu echt van?

 

Apen

In de filosofielessen begonnen we met het schrijven van een essay over apen. Ik had een belachelijk hoog cijfer en begreep niet hoe dit kon. Ik had immers maar wat opgeschreven, hoe kon dat nu goed zijn? Langzaam maar zeker werd ik gegrepen door dit vak. Er ging een wereld voor me open. Mijn vriendin en ik filosofeerden ons een slag in de rondte, schreven werkstukken over extremisme, spiritualiteit en de dood. Het kon ons niet abstract genoeg zijn.

Lievelingetje

Al snel kwam ik er achter dat ik het lievelingetje van mevrouw Lavrov was. Ik vond het verschrikkelijk en vleiend tegelijk. Wist niemand het antwoord op een vraag, dan kreeg ik de beurt, al wist ik het antwoord helemaal niet. Om mijn imago te redden maakte ik mijn huiswerk niet en lachte ik met mijn vrienden mee. Zij maakten natuurlijk graag van de gelegenheid gebruik om mij hiermee te plagen. Voor essays en tentamens deed ik echter stiekem mijn stinkende best. Op een dag haalde ik 'maar' een

acht-min voor mijn essay. Mevrouw Lavrov schudde haar hoofd. Ze wist precies hoe ze mij tot het uiterste kon drijven.


Studeren

Toen ik in vier Havo zat sprak ze mij na de les een keer aan. Ze wilde dat ik door zou stromen naar vijf VWO en daarna filosofie zou gaan studeren. Ik lachte, vertelde haar dat dit helemaal niet kon. Bovendien haalde ik op andere vakken helemaal geen hoge

cijfers. Toen ik mijn profielwerkstuk maakte moest ik van haar een complex onderwerp kiezen. Natuurlijk kon ik het wel. 'Ga het onderzoeken!' Wanneer ik trots tegen andere docenten zei dat ik voor filosofie had gekozen, schudden ze hun hoofd en moesten ze vaak lachen. 'Ja, lullen kun je wel.'

 

Zelfvertrouwen

Mevrouw Lavrov liet mij geloven in mijn eigen denkvermogen. Wat ik dacht was goed. Ik leerde kritisch denken en niks zomaar aan te nemen. Ze leerde mij om de denkkaders die mij jarenlang opgelegd waren, te tackelen. Voor het eerst in mijn middelbare schooltijd had ik het gevoel dat ik gezien werd. Ik vond eindelijk het fundament in mezelf waarop ik verder kon bouwen.


Doorgeven

Afgelopen schooljaar stond ik zelf voor de klas. Mijn insteek was helder: ik wilde leerlingen hetzelfde meegeven. Ik meed bijna geen enkele discussie en probeerde denkkaders zoveel mogelijk te ontwijken. Leerlingen werden gek van mijn 'waarom vraag' maar bedankten me aan het einde van het jaar wel voor de diepgaande gesprekken en de zinvolle lessen.

 

Stille leerlingen

Ik hield van de directheid van de mondige leerlingen, de jonge filosofen en diegenen die overal al een mening over hadden. Ik stopte echter de meeste energie in de stillere leerlingen. Op een dag bleef ik na de les napraten met een paar Islamitische

meiden. Er ontstond een gesprek over extremisme en het geloof. De argumenten van deze doorgaans stille leerlingen, rolden ineens gemakkelijk over hun tongen. Ik miste mijn koffiepauze maar kon hier nog weken op teren.

Onrustig

De opmerking van mevrouw Lavrov, cirkelt af en toe nog steeds door mijn hoofd. Hij achtervolgt me en om de zoveel tijd start ik onrustig Google op. Als ik een paar letters ingetikt heb, haalt Google me in. 'Bedoel je soms: schakeljaar filosofie?' Dat bedoel ik inderdaad, want filosofie studeren heb ik nog steeds niet helemaal uitgesloten.

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0