‘Denk jij wel eens niet na?’

 

Op een willekeurige zaterdagochtend liep ik samen met een vriendin door de stad. Met een tas vol aangeschafte tweedehands boeken belandden we in een lokaal koffietentje. Ik raakte aan de praat met een jongen die daar een boekje zat te lezen. Na ongeveer een minuut keek hij me aan en vroeg: ‘Wauw. Denk jij wel eens niet na?’ Het feit dat ik vervolgens twee dagen over deze vraag nadacht geeft impliciet het antwoord op zijn vraag weer.

 

Mijn naam is Anke. Ik ben een enorme koffieliefhebber, linkshandig en opgeleid tot maatschappelijk werkster. Onderwijsbloed kruipt echter waar het niet gaan kan en als dochter van twee onderwijzers besloot ik dan ook om eveneens mijn lesbevoegdheid te halen. Afgelopen jaren werkte ik in diverse settingen met jongeren. Mijn uitgangspunt was helder: ik wilde ze laten nadenken. Over zichzelf, hun kwaliteiten, over de wereld om hen heen. Over de keuzes die ze kunnen maken en de ongekende mogelijkheden van deze tijd. Ik heb veel gegeven. Maar ik kreeg minstens zoveel terug. Ze gaven mij hun humor, hun kwetsbaarheid, hun puurheid. Hun enorme kracht en wijsheid. Bovenal gaven ze me stof tot nadenken.

 

Ik kon niet anders dan hierover schrijven. Dit resulteerde in een samenwerking met de Landelijke Vereniging Voor Omgangskunde Professionals. Toen ik eenmaal maandelijks in de pen kroop, besloop mij steeds vaker het gevoel dat ik over meer zaken wilde gaan schrijven. En zo geschiedde. 

De uiteenlopende stukken die je hier vindt zijn dan ook geschreven door mij als docent, hulpverlener, begeleider, toerist, maar bovenal gewoon als mezelf.